Teckel - Nina Van Tongeren, Theater Bellevue

Teckel is een monoloog van Theater Bellevue die, in navolging van Gisèle Pelicot, de schaamte teruggeeft aan de dader - en aan de omstanders die bewust wegkijken. Een jonge vrouw worstelt met de vraag wat je doet als je een verhaal bij je draagt waar niemand naar wil luisteren. Begeleid door tienermuziek uit de jaren 2010, twee advocaten en een aantal alledaagse helden zoekt ze een antwoord.

De makers zijn eerlijk over wat ze doen: "Teckel is een voorstelling over een woord dat we niet kunnen gebruiken, anders komen jullie niet. Tenminste, dat denken we, want alle boeken, films en voorstellingen die over misbruik gaan, mijden het woord angstvallig op de achterflap of in de pubtekst, anders heeft niemand er meer trek in. Wij volgen hun voorbeeld dus maar, want we hebben een verhaal en echt iemand nodig die wil luisteren. Daarom gaat Teckel over Stanley Kubrick, Wicked de musical en welke hondenrassen wel of niet leuk zijn. Verder niks. Beloofd."

Jatou Sumbunu is genomineerd voor een Louis d'Or (Meest indrukwekkende acteerprestatie). Uit het juryrapport: "Jatou Sumbunu dwingt je bij het verhaal te blijven en de kwelling waar het personage doorheen gaat als toeschouwer ook enigszins te ervaren."

De pers: "Wat haar is aangedaan is ook onze zaak. Dat maakt deze prachtige, vreselijke, geestige en nietsontziende monoloog kristalhelder." - De Groene Amsterdammer | "Teckel is een rauwe, hoognodige pets in je gezicht" - de Volkskrant ★★★★ | "Indrukwekkend, want: precair, breekbaar, scherpzinnig, licht - en toch niet té." - Theaterkrant (Keuze van de criticus)

60 minuten, zonder pauze.

Tekst: Nina van Tongeren | Spel: Jatou Sumbunu | Regie: Eva Knibbe | Dramaturgie: Paulien Geerlings | Decor- en kostuumontwerp: Maartje Prins | Geluidsontwerp: George Dhauw | Illustratie: Jip van den Toorn | Scènefoto's: Sanne Peper

Een voorstelling van Theater Bellevue, mede mogelijk gemaakt door Fonds Podiumkunsten.

Content note: In Teckel neemt het hoofdpersonage de toeschouwer op zoekende wijze mee in haar ervaringen met seksueel kindermisbruik. Ze beschrijft vooral haar heden - de effecten die ze als nu volwassen vrouw ondervindt - maar een aantal keer wordt het misbruik zelf beschreven. Het drogeren van het slachtoffer speelt daarin een rol. Ook een poging tot suïcide komt aan bod, waar het personage uiteindelijk niet mee doorgaat. De toon is soms zwaar, maar vooral hoopvol, met een dosis humor.

Weet dat je altijd terechtkunt bij Centrum Seksueel Geweld of 113 Zelfmoordpreventie.