Ricky Koole

Ricky Koole gaat solo - maar nu echt. Geen muzikanten, wel een gitaar.

Ze is onrustig, al weet ze niet goed waarom. Ze heeft last van een rommelige kaaklijn, van mensen die te zacht praten, van kiwi's uit Nieuw-Zeeland, van te lang in- en uitademen bij yoga. En ze blijkt soms hardop te denken. Ze vertelt over haar puberzoon die niet meer op haar zit te wachten, terwijl haar ouders juist steeds meer aandacht vragen. Ondertussen vraagt ze zich af of ze nog wel kan flirten met jongere mannen - want ze weet niet zeker of ze oud is of niet. Ze denkt van wel.

Scherp observeert ze haar omgeving en zichzelf. Is de wereld gek geworden, of zit ze zelf gewoon in een vreemde fase? Vrienden zeggen: "je hebt een rare leeftijd, daar ligt het aan - het is maar tijdelijk." Ze had gehoopt op dit punt in haar leven eindelijk het gevoel te hebben dat ze iets had bereikt, bevrijd van de meningen van anderen. Wat altijd helpt: zingen. Dus zingt ze.

Regie: Titus Tiel Groenestege