Ora Cogan

De muziek van Ora Cogan laat zich moeilijk omschrijven. Folk-gaze, country-noir, gothic - de labels schieten tekort. Haar songs, geboren in de donkere naaldbossen van Vancouver Island, bewegen zich ergens tussen experiment, psychedelica en eeuwenoude traditie in, met een vintage gloed die doet denken aan Karen Dalton én Cocteau Twins - maar ook weer niet helemaal.

Al zeven albums lang weigert Cogan zich te laten vangen. Ze trekt haar grenzen steeds verder op, put uit shoegaze, postpunk, country en lang vergeten folktradities. Dit jaar verscheen haar nieuwste plaat op Sacred Bones (het label van onder anderen Emma Ruth Rundle en Marissa Nadler) - een intieme, glinsterende verzameling liedjes met een gloed van rook en zeewater.

Op 10 september staat ze in De Helling in Utrecht.

Support komt van de Ierse psychrockartiest Elaine Malone. Met etherische vocalen en duistere, psychedelische folk bouwt ze hypnotiserende lagen op van slepende baslijnen en repetitieve ritmes - tot het ineens schuurt en je bruut uit de roes wordt getrokken, om er even later weer in te verdwijnen.